Verdiepding 4: De kracht van de menigte

Mijn RSS reader druppelt vol met jullie berichten, ik hoop dat jullie je niet genegeerd voelen, ik lees ze wel hoor! Maar misschien moeten we wat meer op elkaar reageren. Dat motiveert altijd leuk. We zijn allemaal maar alleen, en met zijn allen kunnen we meer. Maar het begint altijd met het idee van een enkeling, en daar zag ik er nog niet veel van terug.

Ik heb de vele handen invul oefening gedaan, dat was best leuk maar in mijn vrije tijd heb ik wel wat anders te doen.

Toch werkt het. Dat weet ik ook wel. Hele besturingssystemen zijn geschreven door open source projecten. Boeken zijn vertaald, films worden gefinancierd. Wikipedia is het vlaggenschip van "samen weten we meer", #durftevragen is voor de fanatieke twitteraar, aardvark bestaat helaaas niet meer. Door google over genomen en de nek om gedraaid. Eeuwig zonde, wat mij betreft, want daar zag ik wel wat in.

Samen kunnen we meer doen, samen weten we meer, en samen hebben we meer geld.
Samen hébben we ook meer. Nieuwsgroepen en torrent sites zijn misschien ook wel een onderdeel van deze trend. Internet is publiek bezit.

En nu gaat het er dus om dat we iets verzinnen waar het publiek voor bereid is met zijn allen een een beetje geld voor bijeen te krijgen. Het liefst iets waar dat gehele publiek iets voor terug krijgt. Iets groots. Iets ludieks. Iets dat aandacht trekt.

Ik zeg: de strandbieb. Dat was een succes, iedereen vond het leuk, veel blije gezichten, veel in geïnvesteerd om het van de grond te krijgen, subsidie stop, geld op, weg bieb. Maar de ervaringen hebben we nog, toch? En anders hebben onze vrienden uit Velsen die wel, want in IJmuiden staat de laatst overgebleven strandbieb. Ik heb geen idee hoeveel geld we nodig zouden hebben en of dat een haalbaar bedrag is.

We zouden alle gulle schenkers iets moeten beloven. Een avond, een plankje met een naam, een ingelijst gedicht over de strandbieb. In ieder geval iets waardoor ze het gevoel krijgen dat die bukocontainer ook een beetje van hun is.

Zoiets?
Zou dat werken?
Je weet het natuurlijk niet tot je het probeert ...

Verdiepding 3+: Hangouts, uw redding in de sneeuw

Ik heb een voorstel voor mijn OR collega's. Voor alle teamleden die moeten vergaderen en het vervelend vinden dat ze eens voor een vergadering naar een andere vestiging moeten. Koop een webcam. Je hoeft de deur niet meer uit. Geweldig toch met dit weer?

 In mijn vorige post meldde ik terloops dat ik die avond de eerste google plus hangout van mijn leven mee zou maken. Het zou een vergadering worden met een brein in de vorm van een octopus, een snorkelende piraat en een gekleurde streepjescode met een taart. Die laatste, dat ben ik, die streepjescode komt door het defect aan mijn webcam.


Het was een ongekend productieve bijeenkomst. Hoewel "Het Brein Dat Kwam Uit De Ruimte" helemaal geen webcam had en alleen typend en luisterend aan de vergadering deelnam en de snorkelpiraat - die er eerst gewoon als Vincent uitzag - mij niet kon zien maar wel kon horen.

Rechts zie je de chat. Onder zie je onze webcam beelden. Maar het handigste was nog het google drive document dat je in het centrum ziet. Vincent had het voorbereid en we hebben het tijdens de vergadering gedrieën typend bijgewerkt. Heel productief. Na een uur hadden we een prachtig strijdplan klaar.


Ik heb gister een nieuwe webcam gekocht. Hoewel ik een kleurrijk figuur ben zie ik er liever uit als mezelf dan als een hyperactieve regenboog. Voor mij was dit een manier van vergaderen die voor herhaling vatbaar was!

Verdiepding 3: Google met een beetje meer

Zo, daar ben ik weer. En ik heb een inhaalslag te maken! Het was druk, toen was er vakantie en toen was het weer druk. Je kent het wel. Maar daar ben ik dus met google plus.

Jaren geleden, na het terugdraaien van Google Wave, en nog iets google achtigs wat me nu ontschoten is, kwam Plus. Dat moest het dan maar worden. Met circles. Op zich was ik er best enthousiast over, zo erg was ik nog niet aan Facebook verslingerd dus ik stond er wel voor open. Als een van de weinigen, en hoe minder zielen, hoe minder vreugd. Dan maar Facebooken.

Want het is inderdaad ongeveer hetzelfde. Nu nog meer dan toen. Events, photo's, games, enz. Het circle idee werkt wel fijn, het is in ieder geval sneller dan Facebook. (op de clientPC's van de bieb) Het is er nog steeds rustig maar er zijn wel wat actieve mensen in mijn kennissenkring. Nou ja. Eentje. En sinds een week een aantal collega's.

Maar mijn laatste activiteit stamt van een behoorlijk poosje geleden.

Toevallig kreeg ik zojuist een uitnodiging voor een hangout bijeenkomst. Ik ben benieuwd, mijn webcam heeft de geest gegeven maar misschien dat ik er evengoed wel aan deel kan nemen. Vanavond. Van het vermaarde Hangmat Radio. (Oh ja, dat moet ook nog, denk ik dan. Ik heb te veel hobby's!)

Of het iets is voor de bibliotheek weet ik niet. Volgens mij hoef je er voor het publiek niet heen: ja, er zitten veel mensen, maar de meeste leden "slapen". Voor de vindbaarheid van ons en onze activiteiten? Misschien. Maar wie ons zoekt kan ons wel vinden en dan krijgen ze die activiteiten er gratis bij. Ik weet het niet. Ik weet het niet.

Ik wordt moe van het privacybeleid van Facebook. Ik wil niet elke keer mijn instellingen nakijken of ze misschien iets veranderd hebben zonder mij daarvan op de hoogte te stellen. Maar google + verliest met zijn gebedel om mijn telefoonnummer en andere privégegevens toch ook het voordeel van de twijfel. Weten ze niet al genoeg van me?
Ik wil naar een plek waar mijn gegevens veilig zijn. Waar ik niet de hele tijd doodgegooid wordt met reclame. Waarvan ik weet dat ik zelf een heleboel in de hand heb. Diaspora misschien? Oei, daar is het ook al zo rustig ...

Olivier Levasseur en de bibliotheek: een schat van informatie

Ik heb vrienden die van een geintje houden. Die vrienden hebben broertjes die ook van een geintje houden. En ik heb een collega die een keer slachtoffer van zo'n geintje is geworden.

Het was een woensdag geloof ik. Nu ongeveer een jaar geleden. De collega in kwestie nam een telefoontje aan. Het was een interessant verhaal: iemand deed onderzoek naar de zeerover Olivier Levasseur. Een echte legende met een echte verborgen schat. Met hints in een geheim alfabet in een medaillon, nog net geen kaart met een grote rode X. Miljoenen euro's zou het zijn. Intrigerend, maar wat heeft de Bibliotheek IJmond Noord daar mee te maken?

Daar komt ie: Er schijnt een Nederlandse avonturier te zijn die heel ver is gekomen in het achterhalen van de waarheid rond de schat van De Buizerd. Een Heemskerker nog wel. Hij vond drie piratenskeletten en enkele muntstukken in een onderwatergelopen grot. Met naam en toenaam wordt hij genoemd op de desbetreffende Wikipediapagina. Er staat ook bij dat deze meneer zijn privéverslag en rapportage in 2010 heeft geschonken aan de bibliotheek van Beverwijk. Dat is leuk! Maar waar is dat verslag gebleven? Wat hebben wij er toen ooit mee gedaan? Wie gaat er eigenlijk over dit soort dingen?

De collega neemt de uitdaging aan: de bibliotheek wordt op zijn kop gezet, geen rapportage te vinden. Niemand heeft ooit van Olivier Levasseur of van een privéverslag gehoord. Hoe nu verder? We bellen de avonturier zelf op! Waarom niet? Zijn naam is bekend en hij schijnt uit Heemskerk te komen.

En zo hoor ik op die woensdag achter me de zin "Ja, hallo, u spreekt met Aafkeblogt van de Bibliotheek IJmond Noord, is de heer J. B. misschien ook aanwezig?" en ik voel meteen nattigheid. J. B., die ken ik wel! Sterker nog: de broer van die J. B. zou dezelfde avond bij mij thuis komen eten. En laat ze nu net die broer aan de telefoon hebben:

"Nee, J. B. is er niet"
"Ja, ik ken hem wel, J. B., da's mijn broertje."
"Olivier Levasseur? Nog nooit van gehoord"
"Madagascar? Nou, J. B. is de afgelopen jaren niet echt op reis geweest hoor."
"Daar heeft hij me nooit over verteld. Weet je zeker dat je niet iemand anders moet hebben? Misschien is er nog een andere J. B. uit Heemskerk, maar, eh, ik denk eigenlijk van niet."

De collega gaf het nog niet meteen op. Wij bibliothecarissen hebben graag de waarheid boven water. Hoe diep dat water ook is. Op wat voor plek het ook gezonken is. Olivier Levasseur kunnen we het niet meer vragen, die is in 1730 opgehangen, maar die J. Besseling, die moet nog ergens hier in de buurt rondlopen!

Er moet ook gewoon gewerkt worden dus de zoektocht werd voor die dag gestaakt, maar ik had niet het idee dat mijn collega van plan was de zaak te laten rusten.

En ik? Ik trof die avond een broer met de slappe lach. Hij had even nagebeld: John had wat pagina's op wikipedia aangepast om te kijken of mensen het door zouden hebben. Gewoon een test. Hoe lang zou het duren voor iemand het er af haalt? Zou er überhaupt wel iemand naar kijken?

Nou, iemand kijkt er naar, dat kunnen we nu bevestigen. En het duurde even, maar nu hebben we door dat J. Besseling een grappenmaker is. Maar hoe lang het duurt voor het er afgehaald wordt? Geen idee. Het staat er nog steeds.

Verdiepding 2: Het informatiemuseum

Mediawijsheid kan ik op Scoop.it wel vinden. Zat zelfs. Maar ik heb nog wel wat onderwerpen gevonden waar nog niet over gescoopt wordt: young adult boeken bijvoorbeeld. In het Nederlands, dan, want voor het Engelse taalgebied is er genoeg. Voor laaggeletterden is er ook nog niets. En nu de volgende stap: voel ik me geroepen om alle bronnen die ik daarover heb te scoopen?

Oh, gut, wat weet ik er eigenlijk van?

Een topic aanmaken is misschien juist wel een goede stok achter de deur om mijn kennis te vergroten. Scoop.it lijkt me in ieder geval een dijk van een informatiebron. En wat fijn dat ik er gewoon een RSS-feed van kan maken!

Maar goed, wat wordt nu de rol van de bibliothecaris van de toekomst? Ik zie wel in dat het logisch is dat we naar deze rol lonken. Wij zijn de informatiespecialisten. Als er een groep curator kan zijn van het internet, zijn wij het wel. Maar hoe groeien wij naar die rol toe? En waar ik bang voor ben: welke instantie is bereid ons voor onze toegevoegde informatie te betalen als elke Jan Doedel, elke aap, elke vakgek, zijn eigen scoop.it pagina aanmaakt?

Ach, wikipedia heeft inmiddels redacteurs in vaste dienst. Uiteindelijk is er toch behoefte aan gekwalificeerde mensen. Er zal uiteindelijk toch een mens nodig zijn om de curators te cureren. Misschien moet ik alvast aan solliciteren gaan denken. Toch maar snel zo'n pagina aanmaken!

Verdiepding 1: Twitter!

Ongeveer een jaar geleden strandde mijn tweede poging iets van twitter te maken. De opzet was te twitterdichten: mijn schrijfsels worden steeds korter, het zou wel passen toch? Twitter lijkt wel voor mij gemaakt, dacht ik optimistisch.
15 tweets later was het over, de 4 retweets vond ik wel leuk maar konden me blijkbaar niet motiveren de regelmaat er in te houden.

De belangrijkste oorzaak is denk ik dat ik mezelf er niet toe kan zetten die tweetfeed bij te houden. Al die mensen die misschien wel iets interessants te melden hebben... op facebook hou ik het min of meer bij maar twitter heeft me daar nooit zo toe kunnen verleiden. Ja, ze komen binnen op mijn telefoon. Geloof ik. Nee, ik kijk er niet naar.

Wellicht dat het instellen van lijsten daar iets aan kan veranderen. HootSuite lijkt me ook een uitkomst. Vooral voor mijn vier Facebook pagina's moet ik zeggen maar toch: nu zou ik twitterdichtjes klaar kunnen zetten zodat ik een aantal weken voort kan zonder er aan te denken. Ik kan me voorstellen dat die website me aardig wat werk uit handen kan nemen.

Twitter als informatiebron, daar ben ik altijd wat sceptisch over geweest. Actualiteit, ja, dat geloof ik wel, maar een beetje diepgang hoef je op deze website niet te zoeken. Lees goed wat ik zeg: zoeken. Want er zijn gerust links naar achtergronden te vinden maar die links zijn net zo goed met google boven water te krijgen, en als het geen actualiteiten betreft zelfs veel beter. Dat is althans waar ik in geloof want echt getest heb ik dat niet.

Ik was wel even heel blij dat ik iemand vond die nieuws over goedkope vluchten aan het rondtweeten was. Binnenkort heb ik een weekje vrij en ik wil wel ergens heen. Maar waar heen? Die aanbieding voor Malaga voor zes tientjes in zijn/haar laatste tweet leek me wel wat maar toen ik de link volgde kwam ik er achter dat de aanbieding over 2011 ging. Ik neem mijn eerdere opmerking over actualiteit terug. Twitter, je bent me een raadsel. Waarom zijn er zoveel mensen die blij met je zijn?

Verdiepding 0b: Waar staan we na verdiepding 11?

Het was een beetje onrustig tijdens de kick-off van Edo Postma. Ik heb de helft niet meegemaakt en de helft dat ik er wel was liepen de andere jeugdbibliothecarissen in en uit. Dat is wat de kinderboekenweek soms met bibliothecarissen doet.

Maar een ding heb ik wel meegekregen en goed in mijn oren geknoopt. En ik hoop dat meer collega's dat hebben gedaan, want het verklaarde volgens mij waarom sommige "mediawijsheids" activiteiten bij ons zo slecht lopen.

Stel je maar eens de vraag: verwacht ons publiek dat de bibliotheek de plek is waar je terecht kunt met een vraag over privacy en apps? Stralen we uit dat we alles weten van Facebook? En Twitter? Iemand die ons twitteraccount bezoekt zal niet meteen denken dat wij daar experts voor in de arm nemen. Laat die workshop dan ook maar zitten...

Ik hoop dat we daar straks met zijn allen wat bewuster van zijn. Dat we dus niet alleen een beetje "bij" zijn (en blijven) op het dingenfront, maar dat we dat ook uit durven dragen. Op het internet (we gaan binnenkort goede facebookstappen zetten!) maar ook analoog. Wij zijn degenen die mensen kunnen helpen met hun digitale vragen. En niet: "komt u morgen maar terug, dan is mijn collega er en die weet er alles van."

Verdiepding 0a: herinneringen aan de 23

Goh, zeg, die 23 dingen, wat waren ze ook alweer allemaal? Tijd om de blogs hier onder nog eens door te lezen. Ik geloof dat ik het meestal nog wel met mijn mening van destijds eens ben, maar ik kom ook dingen tegen als Google Wave... jeetje, wie kent dat nog? En Plurk? Foursquare? Dat mag je meteen weer vergeten, wat een flops waren dat... Google + lijkt dezelfde kant op te gaan maar volgens de maatschappelijk stagiair die ik vandaag sprak zijn zijn leeftijdsgenoten ook niet meer zo into Facebook. Want Dus wie weet? Misschien stapt iedereen na de volgende Facebook privacy blunder opeens over op google + of pinterest. (Of instagram, maar dat is tegenwoordig van facebook dus daar schiet je niet veel mee op.)

Leuke dingen
Ik ben nog steeds een dankbaar RSS gebruiker. Vooral mobiel, tegenwoordig, ik log zelden meer in op een gewone computer. En ik denk dat facebook mijn leven soms een beetje overneemt.

Stomme dingen
Delicious, de foto en filmdingen, ach ja. Dat wist ik van tevoren al. Ik ben ook nooit een fanatiek twitteraar geworden. Al heb ik nog een account.

Verdiepdingen

Potverdrieëntwintig! Daar zijn we weer! Nog meer dingen, nog meer blogs. Sterker nog: ik wordt geacht mijn lieve collega's bij te staan met raad en daad met deze 23 dingen verdieping die uit 11 dingen bestaat.

Dat is goed, ik kijk er naar uit. Ik zal proberen constant een beetje voor te lopen zodat jullie op mijn blog in de reacties vragen kunnen stellen. Maar dan is haast geboden want ik zie dat in ieder geval twee collega´s (één en twee, goed bezig dames!) me alweer voor zijn met de herstart! Misschien zijn er meer van die gemotiveerde bloggers maar die volg ik nog niet. Dat zal ik de komende weken wel gaan doen, maar laat ik me eerst eens bezig houden met de opdrachten die we voor verdiepding 1 meegekregen hebben.

-- update: collega's drie en vier: ook goed bezig! En misschien was nummer vijf me ook wel voor! --