Verdiepding 4: De kracht van de menigte

Mijn RSS reader druppelt vol met jullie berichten, ik hoop dat jullie je niet genegeerd voelen, ik lees ze wel hoor! Maar misschien moeten we wat meer op elkaar reageren. Dat motiveert altijd leuk. We zijn allemaal maar alleen, en met zijn allen kunnen we meer. Maar het begint altijd met het idee van een enkeling, en daar zag ik er nog niet veel van terug.

Ik heb de vele handen invul oefening gedaan, dat was best leuk maar in mijn vrije tijd heb ik wel wat anders te doen.

Toch werkt het. Dat weet ik ook wel. Hele besturingssystemen zijn geschreven door open source projecten. Boeken zijn vertaald, films worden gefinancierd. Wikipedia is het vlaggenschip van "samen weten we meer", #durftevragen is voor de fanatieke twitteraar, aardvark bestaat helaaas niet meer. Door google over genomen en de nek om gedraaid. Eeuwig zonde, wat mij betreft, want daar zag ik wel wat in.

Samen kunnen we meer doen, samen weten we meer, en samen hebben we meer geld.
Samen hébben we ook meer. Nieuwsgroepen en torrent sites zijn misschien ook wel een onderdeel van deze trend. Internet is publiek bezit.

En nu gaat het er dus om dat we iets verzinnen waar het publiek voor bereid is met zijn allen een een beetje geld voor bijeen te krijgen. Het liefst iets waar dat gehele publiek iets voor terug krijgt. Iets groots. Iets ludieks. Iets dat aandacht trekt.

Ik zeg: de strandbieb. Dat was een succes, iedereen vond het leuk, veel blije gezichten, veel in geïnvesteerd om het van de grond te krijgen, subsidie stop, geld op, weg bieb. Maar de ervaringen hebben we nog, toch? En anders hebben onze vrienden uit Velsen die wel, want in IJmuiden staat de laatst overgebleven strandbieb. Ik heb geen idee hoeveel geld we nodig zouden hebben en of dat een haalbaar bedrag is.

We zouden alle gulle schenkers iets moeten beloven. Een avond, een plankje met een naam, een ingelijst gedicht over de strandbieb. In ieder geval iets waardoor ze het gevoel krijgen dat die bukocontainer ook een beetje van hun is.

Zoiets?
Zou dat werken?
Je weet het natuurlijk niet tot je het probeert ...

Verdiepding 3+: Hangouts, uw redding in de sneeuw

Ik heb een voorstel voor mijn OR collega's. Voor alle teamleden die moeten vergaderen en het vervelend vinden dat ze eens voor een vergadering naar een andere vestiging moeten. Koop een webcam. Je hoeft de deur niet meer uit. Geweldig toch met dit weer?

 In mijn vorige post meldde ik terloops dat ik die avond de eerste google plus hangout van mijn leven mee zou maken. Het zou een vergadering worden met een brein in de vorm van een octopus, een snorkelende piraat en een gekleurde streepjescode met een taart. Die laatste, dat ben ik, die streepjescode komt door het defect aan mijn webcam.


Het was een ongekend productieve bijeenkomst. Hoewel "Het Brein Dat Kwam Uit De Ruimte" helemaal geen webcam had en alleen typend en luisterend aan de vergadering deelnam en de snorkelpiraat - die er eerst gewoon als Vincent uitzag - mij niet kon zien maar wel kon horen.

Rechts zie je de chat. Onder zie je onze webcam beelden. Maar het handigste was nog het google drive document dat je in het centrum ziet. Vincent had het voorbereid en we hebben het tijdens de vergadering gedrieën typend bijgewerkt. Heel productief. Na een uur hadden we een prachtig strijdplan klaar.


Ik heb gister een nieuwe webcam gekocht. Hoewel ik een kleurrijk figuur ben zie ik er liever uit als mezelf dan als een hyperactieve regenboog. Voor mij was dit een manier van vergaderen die voor herhaling vatbaar was!

Verdiepding 3: Google met een beetje meer

Zo, daar ben ik weer. En ik heb een inhaalslag te maken! Het was druk, toen was er vakantie en toen was het weer druk. Je kent het wel. Maar daar ben ik dus met google plus.

Jaren geleden, na het terugdraaien van Google Wave, en nog iets google achtigs wat me nu ontschoten is, kwam Plus. Dat moest het dan maar worden. Met circles. Op zich was ik er best enthousiast over, zo erg was ik nog niet aan Facebook verslingerd dus ik stond er wel voor open. Als een van de weinigen, en hoe minder zielen, hoe minder vreugd. Dan maar Facebooken.

Want het is inderdaad ongeveer hetzelfde. Nu nog meer dan toen. Events, photo's, games, enz. Het circle idee werkt wel fijn, het is in ieder geval sneller dan Facebook. (op de clientPC's van de bieb) Het is er nog steeds rustig maar er zijn wel wat actieve mensen in mijn kennissenkring. Nou ja. Eentje. En sinds een week een aantal collega's.

Maar mijn laatste activiteit stamt van een behoorlijk poosje geleden.

Toevallig kreeg ik zojuist een uitnodiging voor een hangout bijeenkomst. Ik ben benieuwd, mijn webcam heeft de geest gegeven maar misschien dat ik er evengoed wel aan deel kan nemen. Vanavond. Van het vermaarde Hangmat Radio. (Oh ja, dat moet ook nog, denk ik dan. Ik heb te veel hobby's!)

Of het iets is voor de bibliotheek weet ik niet. Volgens mij hoef je er voor het publiek niet heen: ja, er zitten veel mensen, maar de meeste leden "slapen". Voor de vindbaarheid van ons en onze activiteiten? Misschien. Maar wie ons zoekt kan ons wel vinden en dan krijgen ze die activiteiten er gratis bij. Ik weet het niet. Ik weet het niet.

Ik wordt moe van het privacybeleid van Facebook. Ik wil niet elke keer mijn instellingen nakijken of ze misschien iets veranderd hebben zonder mij daarvan op de hoogte te stellen. Maar google + verliest met zijn gebedel om mijn telefoonnummer en andere privégegevens toch ook het voordeel van de twijfel. Weten ze niet al genoeg van me?
Ik wil naar een plek waar mijn gegevens veilig zijn. Waar ik niet de hele tijd doodgegooid wordt met reclame. Waarvan ik weet dat ik zelf een heleboel in de hand heb. Diaspora misschien? Oei, daar is het ook al zo rustig ...